Wie // Session Victim, glow-in-the-dark & schijtende tapirs.

Wat // Heb je wel eens een Braziliaanse tapir boven het wateroppervlak zien schijten? Wij ook niet. Maar we kunnen ons zo voorstellen dat het een spetterend schouwspel is. Ze hebben schijt aan wat andere mensen van ze vinden, als je moet dan moet je. Een beetje als de tracks van Session Victim dus eigenlijk, want die baden ook rücksichtlos in die euforische vibe die we maar al te goed kennen van Het Kleinste Kamertje. Het deephouse-duo komt uit Lüneburg, dat op zo’n 3 kwartier rijden ligt van Hagenbeck Zoo in Hamburg. Home of the schijtende tapir.

Wie // Kimchi presenteert: op survival met Boards of Canada.

Wat // BBC’s Earth op Blu-ray en een 100 inch ambi-light plasma is de huidige standaard voor de natuurdocumentaire-belevenis. In de jaren 70 keken we nog naar een korrelig 16mm beeld dat begeleid werd met een zwoele Engelse mannenstem en sferische soundtracks. Juist die soundtrack is wat het voor Boards of Canada de moeite maakt.

Het toonaangevende elektronische duo heeft met hun sound sinds eind jaren ‘80 een unieke en eigen plek in de muzikale flora & fauna verworven. Vorige week maandag lag hun website de hele dag plat, de Schotse broers dachten dat het wel een leuk idee was om hun nieuwste album te streamen. Een teaser, want gister is het dan eindelijk uitgekomen. Het is een kleine dooie mus want we kunnen Tomorrow’s Harvest hier helaas nog niet delen (ga gerust zelf opzoek). Om de dooie mus een beetje te reanimeren, hebben we een mixtape van onze concullega’s uitgekozen. De radiomannen van BenedenNAP hebben vorige maand een BOC special gemaakt met oud en nieuw werk. Geheel met bijpassende (Martin Gaus in het wild) stemmen.

Wie // J.Period presents a New York State of Mind.

Wat // “Zet het nou in je agenda, van 26 juni t/m 5 augustus ben ik er niet. Dan zit je kleine adoptiezus in New York,” zei Marieke onlangs. Ah, dus dan heb ik weer ruim een maand de tijd voor m’n geesteskindje Friday, wekelijkse dosis hiphop. Dat was altijd lekker freestylen, tot ik even verdronk in elektronische muziek en Marieke behendig het stokje van mij overnam. Sindsdien openbaarde zij zich als Hollandsche hip hop honey. So much for my grass. Maar damn, ik ben fan van haar en van haar tunes en van haar schrijven en van haar meanderende mijmeringen als ze dromerig praat over wat ze nog allemaal wil in het leven. Marieke en ik, we zijn even oud, ik vind dat we nog tijd zat hebben.

Marieke gaat dus ruim een maand up for summertime in world’s Biggest Apple ever. Ik ben er nog nooit geweest, Nick wel, hij heeft nog wel één of twee tips. Misschien vindt ze dit leuk, Rage Is Back van Adam Mansbach (review via NY Times, bestellen kan via Selexyz). Een boek, het verhaal ontsproten aan de subway cultuur, vol graffiti en hiphop, bezield door NY herself. Ter begeleiding vervaardigde beatmaster & producer J.Period deze NY-ish mixtape. All the big names represent. New York, where you at!?

Treklijst:

Read More

Wie // De toeristische route van Tame Impala’s Kevin Parker.

Wat // Het wemelt lately van soulfulness, disco-edits, rare dubs, frisky funk, vaak opgeduikeld uit periodes waarin wij er nog amper mee bezig waren, of zelfs geboren. Supervet, echt waar. Maar ik ben ook best blank (lees: kan maar beperkt meebewegen) en ik hou ook van akoestische muziek. “Luister je alleen maar naar beats en elektronische meuk?” vroeg zij mij. “Neen,” luidde het archaïsch gesproken antwoord. Om te vervolgen met: “The Doors zijn m’n allerfavorietste band (muziek) ooit. En psychedelic sixties, luv it.” In ieder geval muziek, waarop ik best ‘n beetje houterig - of minder bewust van een synergetisch samenspel tussen heup, taille en schouders - mag bewegen, zeg maar impusliever. Ja, soms mis ik iets rockerigs. Een harde rif, ineens. Bombastisch, kakofonisch, luidkeels. War, what is it good for, absolutely good for? Toen eclectisch draaien z’n top bereikte in Now&Wow, vroegah, hoorde ik regelmatig Nirvana janken (gemixt met Missy Elliot en Deee-Lite, bijv.). De nineties, I know, maar toch. Even geleden zag Nick op Primavera de show van Tame Impala. Zijn bevinding: “Echt psychedelische rockshow. Gedurfd, toffe lichtshow, bezwerende gitaarsolo’s. Niet des 2013’s. Had niet misstaan op Woodstock.” Voor Modular People mixte Tame Impala’s frontman Kevin Parker zijn favo getaway songs. Off to the tropics, met wat getokkel, gepingel en ‘n dromerige synth.

Treklijst:

Read More

Wie // Living the good life at Lente Kabinet.

Wat // Dat publiek. En zoveel ook, iedereen overal, allemaal. Hoe vaak komt het woord hip voorbij, in welke samenstelling dan ook? Hip, hipper, hipst, hipster, hipstst, hallo hippie - René Passet van DJBroadcast zag het ook. Ja man, de hippie is terug. Van weggeweest? Nee toch. Ik hoor het dj’s zeggen, hun ouders vertellen dat zij de rocksterren zijn van nu, dat de housescene de hedendaagse hippiescene herbergt. Voor we te veel appelen met peren vergelijken, heeft zoiets niet met de tijd waarin we leven te maken? Na oorlog, leed en ellende komt vrijheid, blijheid en eigengereidheid. Geloof (liefst niet de religieuze variant) wordt introvert, we stappen massaal een niche in, graag over een vrij hoge kwaliteitsdrempel. Welkom bij Dekmantel.

Read More

Wie // Danny Brown, de snerpende rapper in skinny-jeans

Wat // Vorig jaar zag ik op Appelsap een hyper-actieve rapper met nappy hair, een ontbrekende voortand en een enorme lap van een tong, die hij te pas en te onpas uit zijn mond liet bungelen. Needless to say was ik hoogst gefascineerd. Het bleek Danny Brown, die met zijn gekke tong ook nog eens behoorlijk vet kon rappen. Een rauwe, snerpende, smerige mix van ODB en Eazy-E, maar dan ook nog met humor en een electro-achtig sausje.

Read More