Wie // The Muthaphuckin’ Gaslamp Killer y’all.

Wat // Ik weet ‘t nog als de dag van gister. Pitch 2011, ik mocht The GLK interviewen, op zondag. Silver haze, voorgedraaid gehaald bij de Dampkring, dat moet-ie wel lusten. Het meisje van de platenmaatschappij gebeld, hij zou er zo aan komen, de tijd verstreek, wolken waren er amper, muziek overal. Ik wachtte binnen en buiten, kreeg zoveel mogelijk mee van Pitch. Geen GLK. De Gashouder vulde zich met FlyLo, had ik gvd nog nooit gezien, waar blijft GLK? Het meisje van platenmaatschappij wist ‘t ook niet, GLK was kwijt. Dikke lul voor GLK, deze neger gaat FlyLo kijken. En daar stond The GLK, naast FlyLo on stage, bezweerd door een weekend lang beats & space. FlyLo draaide Cypress Hill, ik stak een eigen joint op, gig was over, interview was aan (ging nergens over), wij waren eraan, buiten achter de Gashouder, wit plastic tuinmeubilair, daar is FlyLo. Mag ik een handtekening? Dedicated to Nick? He likes that, ya know. You too, GLK.

Fast forward naar 2013. GLK was kort & krachtig in Roffa tijdens Qnight, rockte de stage in Damsko - and he rooocked it riiight - met Jungle By Niiight op Qday in ‘t MC. Eén nachtje slapen later komt GLK’s dope clip In The Dark. En weer wat later deze mix. 13 Degrees Of Reality is het laatste album van Heliocentrics (via Now-Again). The GLK maakte van alle snippets en shit een dope mix, voegde er naar eigen smaak wat tuinkruiden aan toe - et voilà. Roll ‘em up, light ‘em up, stick ‘em up, smoke ‘em up.

Je kunt de mix hierrr downloaden.

Wie // Het weekend van Je Moeder.

Wat // Hierboven zie je een Boomerang-kaart. Wat je niet ziet, is de achterkant. Daar staat: ‘Pim en Arjan geilen op je moeder. www.totallynsfw.com’. Pim en Arjan werkten destijds bij Boomerang, maakten deze kaart (van krantenletters), die vrolijk werd verspreid door ‘t gandse land en moesten zich prompt verantwoorden. ‘Dit kan echt niet jongens, foei!’ Paul moest er het hardst om lachen en gedrieën richtten Je Moeder op. Dat was 5 jaar geleden. Pim, Arjan en Paul hebben in 5 jaar tijd met liefde hun liefde gedeeld. Just for fun, just because they could. Fuck it, gewoon doen, ja toch? Je Moeder werd hun platform voor al wat humor is, wat tof is, liet creativiteit welig tieren, hield ook van feestjes. Je Moedernacht, de nacht voor moederdag, steevast in ‘t Noorderlicht, aan de Amsterdamse NDSM werf. Tom Trago, San Proper, David August, Kypski, Elias Mazian, Cardboard Motel, Mirella Kroes, huisvriend Pitto. Ze stonden er allemaal en met hun veel meer en ze braken de tent af. ‘Echt niet normaal joh, die sfeer, nu al, dat is wel bijzonder hoor,’ fluisterde Kypski me vorig jaar in en hij bleef na z’n gig hangen en genoot de hele nacht nog, binnen bij ‘t feest en buiten bij ‘t grote kampvuur. Kypski zag wat iedereen voelt op Je Moedernacht: anything goes. 

Aan al wat mooi is, komt een eind. Pim, Arjan en Paul zijn drukke baasjes, doen 1001 dingen het liefst tegelijk, manoeuvreren zich handig in de Amsterdamse reclamewereld en, in het geval van Paul, krijgen kinderen. Je Moeder wordt vader. Je Moeder ziet haar kroost met trots buiten alle proporties groeien en Je Moeder geeft het stokje door. A.s. zaterdag viert Je Moeder voor de allerlaatste keer Je Moedernacht en voor de allerlaatste Je Moedernacht willen wij allemaal, nog één keer, omdat het kan én omdat het móet, keihard feesten en vierkant door het geluid. Om Je Moeder te bedanken voor 5 mooie jaren, waarin zij ons een hoop geleerd heeft, een hoop moois heeft laten zien en, belangrijkst van alles, ontzettend hard heeft laten lachen.

Zo ziet de allerlaatste line-up eruit. Best vet, toch?

Read More

Wie // If you go black, go D-Ribeiro.

Wat // Ja eindelijk, hij komt. Jim Morrison, ik ben d’r aan begonnen. Niet: het heeft ff geduurd, máár…
Wel: fuck it, ik doe ‘t gewoon. Vol bravoure hier van alles roepen is 1 - er is hoe dan ook altijd muziek - iets schrijven over Jim en ‘m dan ook nog recht aan doen, da’s 2. Jim. De gaafste gast ooit. Übermensch. The Lizard King. Gisteravond begonnen aan ‘n schilderij, m’n nieuwe hobby, dacht na over kleur. En over welke muziek er tyfushard aan moest. Kleuren waren er overal, in elke vorm, groeiend in aantal, toch kwamen zij ergens vandaan. Ik wist het. The Doors. Father? Yes Son? Forgive me, I have sinned. It’s been way too long. While my mojo was rising, schilderde ik het doek zwart (oeps). Took the highway to the endless night.

En toen zo geïnspireerd dat ik prompt dacht: fuck it, ik doe ‘t gewoon. Ik ga ‘n post maken over Jim Morrison. To be continued. When the music is over… Nu iets van nu, dacht hij en het éérste dat-ie tegenkomt? Gvd een live-set van D-Ribeiro. Toeval? Hell no. Nigga, when I go black, I go all tha way.

Lees hier nog eens de chitchat met D-Ribeiro. En zoek ‘m op in Bird, 24 mei, host-ie z’n eigen avond met o.a. 6th Borough Project (= Craig Smith + Graeme Clark; check).

Wie // Beacon bezingt onmogelijke liefde.

Wat // Een haat-liefdeverhouding met liefde zelf, klinkt ironisch, is noodzakelijk kwaad. Je kunt het de beperkingen van ons aardse bestaan niet kwalijk nemen, maar flink kut is het wel als zij absolute liefde belemmeren. Dan geen contact, of minder, als we voor even ieder ons weegs gaan. En dat haat ik. Sodemieter op met je ratio, ik haat het, klaar. Het is wel het enige dat ik haat. Haar haat ik niet, nooit. Tegenover liefde staat ontkenning en dat haat ik. Haten is houden van, in een te kleine kamer, met eeuwig slapende muren en geen troost in het uitzicht naar buiten. Straks zie ik je toch weer, hoe dan ook, of je wilt of niet. Zijn we sowieso bij mekaar, of het kan of niet. Hou ik je toch weer beet en ga ik je toch weer kussen, of het lukt of niet.

The Ways We Separate (via Ghostly) is het debuutalbum van Beacon uit NY. Beacon is Thomas Mullarney III en Jacob Gossett, via Fader een Q&A én mixtape.

Wie // Softsex met Hollywood & Vine.

Wat // Toen enige tijd terug het ganse land viel over de zogenaamde blamage van BNN’s Beauty and the Beat, dachten wij aan de keur van cuties, die er nochtans genoeg zijn. Bijvoorbeeld Nina (die prompt het bad induikt), of wat dacht je van deze bad bitches, of Scarlett Etienne, of Louisahhh!!!, of Jessie Ware? Ja, of Hollywood & Vine. Gewoon uit Rotterdam. Wat lekker is, hoeft niet altijd van ver te komen.
Elke (Hollywood, rechts) en Ofra (Vine) smelten electro, pop, italo, disco, funk & new wave samen tot een warme chocoladesaus en met zulke snoetjes scharen zij zich zomaar onder de W van wulps.

Deze ont-zet-tend sexy mixtape maakte Hollywood & Vine voor de a.s. party van B▲LLET NOIR. Daarover straks meer. Eerst Hollywood & Vine.

Read More